Po kilku latach spędzonych na pracy jako wędrowny czeladnik w Europie Środkowej Wilhelm Jordan wrócił do Kopenhagi i otworzył własny sklep z grzebieniami. Działalność nie przynosiła jednak wystarczających dochodów, dlatego w 1837 roku zamknął sklep i wraz z dwoma innymi wytwórcami grzebieni wyruszył do Christianii — tak nazywano wówczas Oslo, stolicę Norwegii — by tam szukać nowych możliwości. 5 sierpnia 1837 roku trzej rzemieślnicy założyli w centrum miasta niewielką pracownię grzebieni. To właśnie z niej wyrosła później jedna z wiodących europejskich fabryk szczotek. W tym samym czasie Wilhelm Jordan złożył wniosek o norweskie obywatelstwo, które przyznano mu 19 stycznia 1838 roku.

Po złożeniu przysięgi uzyskał obywatelstwo oraz tytuł mistrza grzebieniarskiego w Christianii. Ostatnie formalności obejmowały przedstawienie w ciągu ośmiu dni dokumentu obywatelskiego na posterunku policji oraz uiszczenie opłaty u magistratu. Z biegiem lat Wilhelm Jordan umacniał swoją pozycję, a sprzyjająca lokalna koniunktura pomagała mu rozwijać działalność. Z optymizmem patrzył w przyszłość, dlatego zdecydował się na swoją pierwszą dużą inwestycję — zakup nieruchomości przy Skippergaten 44. Strategiczne położenie w stolicy stworzyło idealne warunki do dalszego rozwoju firmy. W 1845 roku Wilhelm Jordan dostrzegł kolejną szansę biznesową: produkcję szczotek. W Christianii nie działał wówczas żaden stały wytwórca szczotek. Choć Jordan nie miał wcześniejszego doświadczenia w tym rzemiośle, ponownie udał się do Hamburga. W tamtejszym, prężnie rozwijającym się środowisku szczotkarskim nawiązał kontakty z fachowcami, którzy wraz z rodzinami przenieśli się z nim do Christianii. Nowy kierunek działalności okazał się trafiony, a firma Jordana nadal rosła i zyskiwała na znaczeniu.

W 1858 roku Christianię nawiedził wielki pożar. 14 kwietnia ogień strawił liczne domy wraz z wyposażeniem w wielu najlepszych częściach miasta. Duże obszary Christianii wymagały odbudowy i ponownego urządzenia, co stworzyło ogromne zapotrzebowanie na egzotyczne gatunki drewna wśród lokalnych stolarzy. Ponieważ w mieście nie było firmy, która mogłaby odpowiedzieć na ten nagły popyt, Wilhelm Jordan ponownie wyruszył do Hamburga. Kupił tam trzy partie wysokiej jakości drewna, przede wszystkim bardzo poszukiwanego mahoniu. Tak rozpoczął kolejny ważny etap działalności firmy — handel drewnem zagranicznym oraz produkcja szlachetnych fornirów. Wilhelm Jordan zmarł 19 marca 1879 roku w wieku 70 lat. Pozostawił po sobie dobrze prosperujące przedsiębiorstwo oraz następców zdolnych rozwijać jego dorobek. Odchodził jako zamożny człowiek i szanowany obywatel Christianii. To jego najstarszy syn, Fredrik William Jordan, urodzony 4 września 1841 roku, rozwinął działalność związaną z produkcją grzebieni i szczotek.

W tamtym czasie silnik parowy wprowadzał do przemysłu piły mechaniczne i tokarki, usprawniając produkcję na dużą skalę. Wytwarzanie szczotek wciąż jednak opierało się na pracy wykwalifikowanych rzemieślników, którzy ręcznie wykonywali cały asortyment — od najbardziej luksusowych szczotek po proste miotły i szczotki do szorowania. W latach 70. XIX wieku ulice europejskich miast nadal zamiatano brzozowymi miotłami. Mniej więcej w tym samym czasie w Stanach Zjednoczonych zaczęto jako pierwsi stosować miotły z włóknem piassava, używanym do dziś. Innowacja szybko trafiła do Europy i Norwegii. To Fredrik W. Jordan dostrzegł w niej potencjał. Dzięki kontaktom w Danii poznał specjalistę Carla Jeppesena, który wraz z rodziną przeniósł się do Christianii i rozpoczął produkcję wyrobów z piassavy. Utalentowany Duńczyk nie ograniczał się jednak wyłącznie do biznesu. Był również mocno zaangażowany społecznie i odegrał ważną rolę w rozwoju Norweskiej Partii Pracy, której w latach 1894–1897 był przewodniczącym. Carl Jeppesen działał także w polityce lokalnej — w latach 1898–1925 zasiadał w radzie miasta, a w latach 1917–1919 był pierwszym burmistrzem stolicy wywodzącym się z Partii Pracy. Był barwną, wszechstronną postacią, która pozostawiła trwały ślad w historii Christianii i całej Norwegii. Zmarł w styczniu 1930 roku, a jego imieniem nazwano ulicę w dzielnicy Sandaker w Oslo.